|
دريا صدا زد اي لبت عطشان، من آبم
آبي بنوش اي آتشت کرده کبابــم
عباس گفت اي آب حاشا کـز تــو نوشـم
آيــد صــداي نــالــهي اصغــر به گــوشــم
دريـا صـــدا زد سـاقـي عــطشان که ديــده؟!
اي بــحــر را هــم داده آب از اشـک ديـــده
عـبــاس گــفــت اي آب آتــش شــو بــه کــامـــم
پــيــداست در تـــو عــکــس لــبهــاي امــامـــم
دريـــا صـــدا زد تــا کــنــي يـــاريّ عــــتــرت
از مـــن دهـــانــي تَــر کــن اي دريــاي غـيــرت
عـبــاس گـفــت از تشــنـگــان شرمــنــده هــسـتم
آخـر نـگاه فــاطــمـه بــاشــد به دسـتـم
دريــا صـــدا زد تــو هــمــه هـسـتِ حـسـيـني
نـيـرو بگـيـر از مـن که خـود دسـتِ حـسـيـني
عـبـاس گفتــا اوست مــولا، من غلامــم
بـــي او بُــوَد آب روان آتـش بــه کامــم
دريــا صــدا زد اي زده آتـش بــه هــسـتم
مـن چــون تــو بــر داغ لــب تو تشـنــه هــستم
عــبــاس گــفــتا تشنهتــر از تــو رباب است
در سـينـهاش آتــش بـه جاي شــير نــاب است
دريــا صدا زد گــر نـمـينوشــي ز مــن آب
آب از چه هــمـره مــيبري با اين تــب و تــاب
عـبـاس گــفتـا وعـده دادم بـر سـکـينـه
تـا آب آرم بـهـر گــلهــاي مـديــنــه
دريـا صـدا زد اي هــمــه ايـثـار و صـبـرت
زيـبـد کـه تــا مـحـشـر بـگـردم دور قـبــرت
|